Rijp voor de Papaverweg – ilovenoord

Rijp voor de Papaverweg

Rijp voor de Papaverweg

Er zijn zo van die dingen die je als middelbare -zelfs getrouwde- man niet voorbij kan laten gaan. In dit geval was het het leuke barmeisje van THT, een nogal intersectioneel typje met lekker pittig opgeschoren jaren ’30 haar en een frisse speld door haar neus. Normaal is zichtbaar LHBTI niet echt mijn type, maar zoals wijlen mijn grootvader sprak: “je moet alles een keer geprobeerd hebben”.

We zaten aan de bar na het aflopen van haar dienst gezellig te kletsen toen haar vriendin, een Oekraïens fotomodel, erbij kwam zitten. Of ik mee wilde naar hun appartement niet ver hier vandaan?  Opnieuw hoorde ik mijn grootvader dus na het zien van de van pret stralende ogen van mijn barmeisje stapten we gedrie in een taxi om in diep Amsterdam Noord in de Walvisbuurt te belanden. Op zich waren het plastic zijl en de kettingzaag in de woonkamer een veeg teken, maar ja, bedwelmd door nieuwsgierigheid naar het intersectionele LHBTI-avontuur stapte ik toch met een lichte euforie de drempel over.

Enfin. Even later lagen mijn bebloede ledematen, hoofd en delen van mijn romp all over the place, met een speciale plek voor wat eens mijn trots was. Die was met een spijker boven de sponning van de deur geslagen. De dames treuzelden niet en gooiden de lillende hompen vlees in twee stevige plastic puinzakken, waar bij de eerste poging tot verplaatsing zachtjes soppende geluidjes uit kwamen. Je kan natuurlijk geschokt zijn door zoveel wreedheid jegens wat nu eenmaal een sukkelige man met een midlifecrisis is, maar ik snap het wel. Mijn einde was de logische culminatie van alle woede en verdriet die na jaren, decennia, misschien zelfs wel eeuwen vrouwenonderdrukking door middelbare mannen er uit moest komen als een soort catharsis van excessief geweld!

En geef nou toe, was ik zelf wel zo lief voor vrouwen geweest?  Hoe vaak had ik wel niet paternalistisch de deur voor ze opengehouden, de rekening betaald na een avond stappen, of was ik met ze meegelopen om veilig nog net de laatste bus te halen? Was ik me er wel bewust van geweest wat voor een neerbuigend signaal van paternalistische powerplay ik daarmee getoond had? En had ik tijdens die contacten wellicht ook niet overmatig gemansplaind, als ik weer eens enthousiast mijn visie op de wereld en de dingen had gedeeld? Hoe klein, nietig en onderdrukt moeten die arme vrouwen zich gevoeld hebben!  Was ik solidair met ze geweest op mijn werk als ze me niet om een salarisverhoging vroegen terwijl hun mannelijke collega’s dit wel deden? Had ik ze moeten waarschuwen? “Hey Annelien, ik ontsla je echt niet als je 200 euro per maand meer wil hoor!”. En dan de sex. Wat moet die slecht en teleurstellend geweest zijn. Zo weinig inlevend, zo weinig met aandacht voor hun genot. Want ging het nou echt altijd om de coïtus en klaarkomen? En moesten het er nou ook zoveel zijn?

En tot slot mijn arme arme vrouw. Die elke keer de kleertjes voor de kinderen moest uitzoeken, omdat ik te lui was om me te verdiepen in de recentste mode, hoe erg moet ik haar wel niet tegengevallen zijn? Nee, aan mij mist ze niks.  Kortom, je hoeft echt geen medelijden met mij te hebben of met mijn soort.

Het werd gewoon tijd dat we in zakken gedumpt werden op de vuilstort op de Papaverweg om weg te rotten als het oude vlees dat we -inmiddels 45- geworden zijn. Opgeruimd staat netjes.
Noord is weer een stukje veiliger.

// door: Chris Hanselaar

wat?